koop tickets online
Shot-online 29/12/2018
Napoleon Games

Ontvang tot € 500 free bets bij Napoleon Sports & Casino.

Retro - Björn Sengier geïnterviewd

RETRO
 

Twee jaar tussen de palen op Olympia…    
                                 

Björn Sengier geïnterviewd
 

Het kan iedereen overkomen. Je presteert prima in een of andere organisatie, je voelt je er kiplekker. En plots, niet alleen onverwacht maar naar je overtuiging ook onterecht, daar krijg je een koude douche over je lijf. Zo ijskoud is die douche dat ze je noodzaakt een einde te maken aan het verhaal dat je aan het schrijven bent. Niet dat er geen leven meer is na die shock, dat niet, maar toch wel zo dat het je bijzonder zwaar uitvalt een nieuwe start uit te zoeken en het roer weer op te nemen. De vraag die zich hierbij opdringt: Eens dat het tijd tot bezinken heeft gehad, hoe kijkt ‘het slachtoffer’ naar wat hem destijds overkomen is? Ligt het gebeuren hem zo zwaar op de maag dat het hem niet eens mogelijk is waardering uit te spreken voor wie en voor wat hij destijds heeft mogen meemaken?  “The time is a great healer,” beweren de Engelsen, en Björn Sengier bewijst dat het waar is.

Was je als kind al in de ban van Koning Voetbal, Björn?  Stam je uit een voetbalminnend milieu?

Ik woonde in Petegem, en voor mij bestond er nauwelijks iets anders dan voetbal.  Er waren nogal wat pleintjes in onze woonbuurt, en was er buiten de lesuren op de speelplaats van onze school geen bal te zien, dan vond je zeker een hele bende van ons op die veldjes aan het shotten.  Van meet af aan was ik altijd keeper, het was een spontane voorkeur.  Vader heeft ook gevoetbald, zij het op lager niveau, en hij zag mij en ons graag bezig.

Cerle Brugge KSV

Supporterde jij voor Sparta Petegem, voor Racing Gent-Zeehaven of voor de Gentse Buffalo’s?

Je zult het wellicht niet graag horen, maar op school was zowat iedereen ofwel voor Club Brugge, ofwel voor Anderlecht.  Er waren dus twee clans, en ik herinner me dat er op de speelplaats één jongetje met een zwart-groene sjaal rondliep.  Ik was niet voor Anderlecht, en ik was ook dat jongetje niet…  Maar kijk, denk maar niet dat ik daar last van gehad heb toen ik jaren later bij Groen-Zwart terecht kwam.  Is het niet vanzelfsprekend dat jij als kind je inpast bij een vriendengroep, en dat je als professionele voetballer de kansen grijpt die je geboden worden? 

Maar zelf speelde je bij de jongste voetbalploegjes van Sparta Petegem?

Ja, niet lang, en professioneel ben ik pas gaan voetballen bij Cercle.  Bijna heel mijn jeugd heb ik bij KV Kortrijk doorgemaakt, van mijn twaalf tot mijn achttien jaar.  Daarop volgden SK Deinze en FC Eeklo.  Bij Eeklo nam ik een grote stap voorwaarts.  Ik kende er een zo schitterend seizoen, dat Danny Van de Velde, keepertrainer bij Cercle, op het einde van dat ene jaar ervoor zorgde dat ik naar Groen-Zwart getransfereerd werd.

Cerle Brugge KSV

Dat gebeurde halfweg 2000.  Cercle  had al drie jaar ontgoocheld als titelkandidaat voor promotie naar Eerste.  Het vierde, en ook het volgende, dat waren dan jouw twee seizoenen bij Groen-Zwart, resulteerden evenmin in de zo vurig verhoopte overgang.

Dat klopt.  Zo is het uitgevallen.  We waren nochtans gedreven, enthousiast, en we wilden absoluut naar Eerste.  Elke speler evenzeer?  In principe is het nooit uitgesloten dat een of andere speler er minder op gebrand is te promoveren, in het achterhoofd kan altijd het idee opkomen dat de kans op een basisplaats hogerop kleiner is.

(foto: De nieuwkomers in augustus 2000: A. Camara, M. Makhloufi, D. Avonture, J. Nierynck, J. Siljanoski, S. Sanda, B. Sengier)

We waren alleszins een hechte groep en als team deden we al wat we maar konden om naar ’s lands hoogste afdeling  door te stoten.  Het heeft er ook even naar uitgezien dat het goed zat met de kans daartoe.  Tijdens mijn tweede jaar speelden we de eindronde.  Het begon schitterend met een overtuigende overwinning tegen Ingelmunster, maar tot onze eigen verwondering viel de motor stil daarna.  We haalden nog slechts één punt tegen Bergen, dat uiteindelijk promoveerde.

Wat is je verder het best bijgebleven uit die twee Cerclejaren?

Vooral heb ik Cercle als een warme vereniging gekend, en aI heb ik geen contact meer met hen, ik denk nog met plezier aan heel wat Cerclevolk van toen.  Ik kan zomaar voor de vuist  alle basisspelers opnoemen met wie ik samenspeelde, en ook met de supporters ging het er hartelijk aan toe.  Ja, er zaten leuke kleppers in onze ploeg, en je moet er tussen zitten om te weten hoe belangrijk dat is voor een team.  Johnny Nierynck, bijvoorbeeld, was niet de meest getalenteerde voetballer, maar niet alleen door zijn tomeloze inzet tijdens de matchen, ook als altijd positief ingestelde sfeerschepper stuwde hij Groen-Zwart vooruit.  Onze ‘Zeekapitein’ was ervoor bekend, en terecht!  Er waren nog spelers die voor de goede sfeer zorgden, hoor,  Kristoff Van Robays, Hendrik Van Hende, Fabio Vergucht en  Mo Kanu onder andere.

Cerle Brugge KSV

Het verheugt me dat je Cercle zo uitdrukkelijk als een warme vereniging hebt aangevoeld, maar ik durf het haast niet op te nemen in het interview.   Er zijn al zoveel geïnterviewde ex-Cerclisten die iets gezegd hebben dat daarop neerkomt, ik heb het al zo dikwijls in interviews vermeld, dat regelmatige lezers ervan wel zouden gaan denken dat ik jullie de pap in de mond geef.  Niet alleen ‘geef’, ‘duw’ zelfs…

Cerle Brugge KSV

O, neen, ik meen het zeker oprecht als ik zeg dat ik bij Cercle veel warmte heb gekend, en dat zowel onder ons, spelers, als rond het veld vanwege de supporters.  Over het Cercle van vandaag kan ik niet oordelen, maar het zou jammer zijn als dat zou afgenomen zijn.  Dat gevoel van één grote familie te zijn is moeilijk te omschrijven, maar het was zeker eigen aan Cercle zoals ik het mocht beleven.   Op en rond Olympia voelden we ons helemaal thuis.

(foto: Samen met Denis Viane als peter op een supportersfeest in Eernegem (2001).)

Sympathiek klinkt het niet wat ik nu zeg, maar: “Mooie liedjes duren niet lang.”  Je bent slechts twee jaar bij Cercle gebleven.  Hoe komt het dat er zo gauw een einde kwam aan je tijdperk bij Groen-Zwart?

Dat kwam door het enige dat me bij Cercle niet is meegevallen, maar het was dan ook een harde klap die me werd toegediend.  Tijdens de twee seizoenen vóór mij was Ricky Begeyn de vaste waarde in het Cercledoel.  Toen ik na hem kwam, speelde hij twee jaar bij SV Roeselare.  Bij Cercle presteerde ik goed.  Is een bewijs nodig?  In 2000-2001 speelde ik 32 competitie- en 6 bekermatchen bij Cercle.  Het jaar erop respectievelijk 39 en 2.  Je mag gerust schrijven dat ik voor Groen-Zwart meer punten gewonnen heb dan ik er zou verloren hebben.  En wat gebeurde er juist vóór het begin van de eerste trainingen van het seizoen 2002-2003?  Via de media vernam ik dat Ricky een contract voor vijf jaar bij Cercle aangeboden had gekregen en ondertekend.  Kun jij je indenken wat mij door het hoofd ging?  Weet je wat dat is, het vooruitzicht om daar misschien vijf jaar lang op de bank te moeten zitten?  Ik was een ambitieuze prille twintiger, ik twijfelde niet aan mijn eigen kunnen, en ik wist dat ik bij één bestuurslid van Groen-Zwart in ongenade was gevallen, iemand die al lang weg is van Cercle.  En al te vluchtig dan ben ik naar Nieuwkerken overgegaan, één afdeling lager dan Cercle en tegenwoordig FCN Sint-Niklaas.  Dat was geen meevaller, zodat ik blij was toen SK Deinze, waarbij ik al gespeeld had, na één jaar weer bij mij aanklopte.

Ik interview je hier in een prachtige, zeer ruime cafetaria naast het veld van Deinze. Bijna alles wat ik rond ons zie is oogstrelend in oranje en zwart gekleurd, maar je tweede periode als doelman hier duurde ook maar twee jaar.  Je hebt nadien nog voor een zestal ploegen in het doel postgevat.  Je hebt zelfs de grens naar Nederland overgestoken.

In België trad ik nog op bij Zulte-Waregem, SK.Lommel (toen Lommel United), FC Antwerp en Sporting Hasselt.  In Nederland kende ik twee heerlijke jaren bij Willem II en vooral bij Helmond, waar Antwerp me na één seizoen wist weg te halen.  Het is echt wel anders voetballen bij onze Noorderburen.  De technische vaardigheid komt er meer aan bod dan hier, het fysieke is er minder dominant.

Maar jij stond tussen de palen.  Voor jou zal dat toch geen groot verschil uitgemaakt hebben?   Zeg eens, hoe kijk je na al die jaren op jezelf als doelman neer?  Wat voor een keeper was jij,  wat waren je sterke kanten en wat had wellicht beter gekund?

Akkoord, voetballen in Nederland of in België verschilt meer voor veldspelers dan voor de doelman, maar je moet dat toch wat relativeren.  Meer dan vroeger is een doelman intens betrokken bij al wat zich op de grasmat afspeelt.  Natuurlijk moet hij zijn werk tussen zijn palen goed verrichten, maar wat van hem uitgaat heeft niet alleen zijn weerslag binnen de kleine of de grote rechthoek.  Wat hij als keeper betekent, heeft een belangrijke weerslag op de prestatie van  het team over heel het veld.  Ik bedoel meer dan dat opvallender dan bij veldspelers winst of verlies kan afhangen van één of enkele goede of kwalijke tussenkomsten van hem, van een fantastische redding of van een vreselijke flater, maar dat het zijn medespelers vleugels geeft als ze weten dat ze kunnen rekenen op een keeper die alles klaar voor ogen ziet.  Van alle spelers is hij de enige die kan zien wat zich over heel het terrein voordoet.  Het is dan ook van belang dat hij onafgebroken meeleeft bij al wat op dat ruime veld gebeurt.  Geeft hij richtlijnen in de mate van het mogelijke en ondervinden zijn ploegmaats dat die kloppen, dan weten zij dat ze op hem kunnen rekenen.  Het doet er zelfs niet toe of de bal tijdens heel de match maar enkele keren in zijn buurt komt of dat zijn kooi voortdurend bestookt wordt, als zijn medespelers weten dat ze zo’n klaarziend slotstuk achter zich hebben, geeft dat een enorme boost aan hun zelfvertrouwen.  Was ik lang geen Jean-Marie Pfaff, geen Preud’homme, geen Courtois, toch geloof ik dat er een gunstige invloed uitging van mij op het hele team, dankzij mijn alerte, verbale deelname aan het spel.  Ik zei al dat ik voor Cercle als keeper zeker een gunstige balans kan voorleggen, en dat was bij de ploegen erna niet anders.  Mijn technisch talent was behoorlijk, zonder dat het buitengewoon was, maar wegens mijn totaaldeelname aan het gehele wedstrijdgebeuren, niet alleen met handen en voeten maar ook met mijn ogen en mijn stem, bevorderde ik in ons team een zekere organisatie die uitging vanuit mijn doelgebied en, niet minder belangrijk, zo stimuleerde ik het zelfvertrouwen van onze veldspelers.

Je lijkt me in de wieg gelegd om trainer, keepertrainer dan wellicht, te worden?  Of is dat je ambitie niet?

Ja, ik ben al een eind ver op weg daarnaar.  Keepertrainer word ik niet, maar gewoon trainer, dat zit erin, en hopelijk komt het zover.  Ik ben 39, en ik ben een paar maanden geleden gestopt als keeper bij Sporting Hasselt omdat ik de kans kreeg om commercieel medewerker te worden bij SK. Deinze, de enige ploeg waarbij ik speelde vóór en na Cercle. 

(foto: Promotionele foto met enkele ploegmaats en coach van Wijk in de spelershome.)

Cerle Brugge KSV

Ik heb die kans met beide handen gegrepen, want ik wil zeker zo lang het ook maar enigszins kan, actief blijven in de wereld van het voetbal.  Zonder voetbal was ik wellicht schrijnwerker geweest, gespecialiseerd in het maken van houten trappen, maar dat lederen ding en al wat ermee samenhangt, intrigeert me zozeer dat ik mij mijn leven zonder voetbal nauwelijks kan voorstellen.  En van trainers gesproken, ik heb er nogal wat gekend, maar slechts één bij Cercle, en dat is dan ook de trainer die ik als trainer en als mens het meest bewonder, Dennis van Wijk.  Het heeft wel wat geduurd voordat ik hem zo apprecieerde, want hij kan vreselijk hard zijn, maar dat is hij alleen zolang hij het bevorderlijk acht voor jou.  Het is merkwaardig, maar als je Dennis als trainer hebt gehad, dan is de kans groot dat je hem ofwel bijzonder hoog acht, ofwel dat je het liefst nooit meer aan hem denkt…

Hoef ik erop terug te keren, lezer, hoe Björn tegen zijn periode als Cercledoelman aankijkt?  Hij steekt zijn ontgoocheling over wat hij na die twee jaar te verduren kreeg niet onder stoelen of banken, maar hij beseft dat het niet onverdeeld ‘de Vereniging’ is die hem die klap toediende. Misschien blijkt zijn houding nog het best uit de laatste woorden die hij liet horen vooraleer ik uit Deinze wegreed: “Sinds mijn Cercletijd ben ik niet meer naar Groen-Zwart gaan zien in Olympia. Het is stilaan tijd dat ik dat wél eens doe.” Van zijn heerlijke Cercletijd met zo‘n ‘warm’ Cerclevolk heeft Björn zozeer genoten dat zijn sympathie voor onze favoriete Vereniging na zijn pijnlijk afscheid op een laag pitje kon blijven smeulen, maar uitdoven zal die nooit.

 

(Georges Volckaert)

Gerelateerde nieuwsberichten

Cerle Brugge KSV
Praatje met een speler - Arnaud Lusamba

In de aanloop naar de wedstrijd in en tegen Racing Genk had ik een gesprek met Arnaud Lusamba. Deze 21-jarige Fransman is bezig aan zijn eerste seizoen in Groen-Zwarte loondienst. Hoewel dat niet helemaal klopt. Cercle huurt de middenvelder van OSG Nice en heeft een aankoopoptie. Ik sprak Arnaud net voor de videoanalyse van Racing Genk. Een videoanalyse die blijkbaar goed werd opgevolgd, want later in de week won Cercle zijn eerste uitwedstrijd. Tegen de competitieleider uit Genk dan nog! 

Lees meer
Cerle Brugge KSV
Cercle en Brugge door de jaren heen… (deel 210)

 

Cercle

Na het gelijkspel op Diest ging Cercle in de eerste thuiswedstrijd van het seizoen 1960-1961 op zoek naar een zege.  De tegenstander was White Star maar of het ook een gewillig slachtoffer zou zijn was dan weer een andere vraag.  “Vic Bergh” mocht alvast pen en papier meenemen en in opdracht van “Het Brugsch Handelsblad” richting Edgard De Smedtstadion stappen om er ter plaatse vast te stellen wat de groen-zwarten er van bakten…

Cercle Brugge – White Star 3-1 – Weinig overtuigende eerste zege…” : “De enkele duizende voetballiefhebbers die zondag de eerste thuiswedstrijd van Cercle op het Edgard De Smedt Stadion van nabij hebben gevolgd, waren omzeggens unaniem in hun oordeel : na een erbarmelijke eerste helft, hebben de groen-zwarten na de rust een kwartier gespeeld zoals het moest en dat was voldoende om hen van de volle inzet te verzekeren, zonder dat zij hierdoor nochtans ten volle konden overtuigen !
Is deze beoordeling van de vox populi even raak als realistisch, dan strookt ze volledig met hetgeen we op het veld gezien hebben.  Cercle won de twee punten, maar ’t is ook al, want van enige merkbare verbetering was er geen sprake.  De groen-zwarten blijven hopeloos “tutteren” en zonder de schotvaardigheid en de opportuniteit van Gilbert Bailliu hadden ze wellicht met heel wat minder vrede moeten nemen !
Dat de Brugse groen-zwarten nochtans heel wat beter kunnen en hun mogelijkheden verder reiken, bewezen ze treffend na de herneming, zonder achteraf evenwel in dezelfde zin te vervolgen.  Er werd snel en zelfs direkt gespeeld waaruit een paar doelrijpe kansen kwamen die de lokale kapitein trouwens niet liet liggen.  De vraag stelt zich dan ook waarom zij aanvankelijk zo krasselden en pingelden, om dan na hun daverend en beslissend kwartiertje terug in hetzelfde euvel te hervallen ?  Of was het de warmte die hen parten speelde ?...
Wat het ook zij, in ieder geval mag Cercle het van ons aannemen dat met dergelijk onevenwichtig presteren nooit het beoogde doel zal bereikt worden.  Meer nog, dat zij gevaar loopt hiermee meer dan eens zware ontgoochelingen op te lopen en zich tot een middelmatige rol zal moeten beperken.  Voor alles moet naar een vlotte samenhang gestreefd worden, gesteund op een konkrete homogeniteit en geestdrift en uitgewerkt door een snel, rechtstreeks en effektief spel.  Kunnen de groen-zwarten hiertoe komen, dan mogen ze vrij en vrank iedereen in de ogen zien en hoge, rechtmatige ambities koesteren !”


Technische  krabbels…
Cercle Brugge – White Star  3-1

- opkomst : 5.000 toeschouwers.
- terrein : uitstekend.
- weersgesteldheid : mooi en (te) warm.
- fair-play : korrekt.
- leiding : ref. Van Royen, kon bevredigen, een slecht punt was het wel toen hij keepersbal
  gaf en spijt Ausloos zelf bekende het leder in corner te hebben doen afwijken, toch bij zijn
  beslissing bleef…
- corners : Cercle 9, White Star 2.
- doelpunten : 15’ Walschaert 0-1, 31’ Daels 1-1, 52’ Bailliu 2-1, 57’ Bailliu 3-1.
- Cercle : Mortier, Roje, Serru, Perot, Baas, Demey, Daels, Buyse, Bailliu, Michiels, Jo
  Gerard.
- White Star : Ausloos, Craps, Frérie, Van Moerkerke, Braeckman, Bartholomeus, Decat,
  Buisseret, Colonval, Schweiger, Walschaert.


Nu de twee punten binnen waren mocht er reeds vooruitgeblikt op Olse Merksem – Cercle waar de groen-zwarten toch wel uit een ander vaatje zouden moeten tappen om minstens één punt mee te brengen naar Brugge :

Olse Merksem – Cercle” : “Cercle krijgt morgen een zware verplaatsing naar Merksem voor de voeten geschoven waar Bailliu en Co zeker goed uit de ogen zullen moeten zien.  Alhoewel we de officiële ploegopstelling nog niet onder ogen kregen zou het ons niet verwonderen moest Gerard geweerd worden ten voordele van Lambert, zodat best hiernavolgende elf te Merksem een tweede draw kan afdwingen : Mortier, Roje, Serru, Perot, Baas, Demey, Buyse, Daels, Lambert, Bailliu en Michiels.”

 

Brugge

Brugge telde destijds heel wat kazernes.  Denken we maar even aan de Weylerkazerne in de Hugo Losschaertstraat, kazerne kolonel Rademakers en kazerne Knaepen op het domein tussen de Langestraat, de Koopmansstraat, de Vuldersstraat en de Kazernevest, het vroegere militair hospitaal in de Peterseliestraat en het militair voedermagazijn “De Fourage”, net buiten de Kruispoort, langs de Maalse Steenweg.  Eén voor één verdwenen ze echter uit het straatbeeld en tegenwoordig moet je in fotoboeken over Brugge bladeren om te weten hoe de kazernes eruit zagen.

Lees meer
Cerle Brugge KSV
Retro - Kristof Snelders geïnterviewd

Retro

Kristof Snelders
 

Voetbalgenen…    


 

Grootvader René wist dat hij net iets te kort kwam om het als voetballer ver te schoppen, maar al was het niet meer dan één jaar, toch draafde hij bij ‘den Antwerp’ het veld op in ’s lands hoogste afdeling.  Vader Eddy ging bij dezelfde rood-witten in Eerste Nationale van start, en bij zes verschillende ploegen totaliseerde hij, asjeblief, 594 matchen!  Eén keer trok hij de trui van de Rode Duivels aan, en later  werd hij nog hulptrainer van ons nationaal team .  Kristof kende veel voetbalvreugde.  Hij speelde slechts twee jaar bij Cercle, maar bij geen enkele andere Vereniging straalde hem zoveel warmte van medespelers en supporters tegen als bij Groen-Zwart.  En of zoontje Charle het ziet zitten bij de U-9 van overgrootvaders Great Old?  Natuurlijk!
 

Lees meer
Cerle Brugge KSV
SHOT sprak met … Bart Bogaert, de Supporters Liaison Officer

SHOT sprak met …
 

Bart Bogaert
 

Supporters Liaison Officer


De wat ??? zult u zich afvragen.  Vandaar dat SHOT-online even op de kar springt om wat duiding te geven.
Eén van de verplichtingen om een UEFA-licentie te bekomen is het aanstellen van een (of meerdere) Supporters Liason Officer(s) (SLO).  D.w.z. dat alle ploegen uit 1A en 1B met enige ambitie een dergelijke functie dienen te creëren.  De Pro-League startte met het project in 2016, maar er is nog heel wat werk aan de winkel, o.a. om dit in een wettelijk kader te gieten.
SHOT vroeg tekst en uitleg aan de eerste Groen-Zwarte SLO.

 

Bart, hoe kwam men bij jou terecht?

Ik sta mijn moeder sowieso bij in de persruimte, ze leidt ook de busverplaatsingen, men kent me en zo kwam (hoofdsteward, nvdr) Stefaan met de vraag of ik deze functie wou vervullen.

Lees meer
Cerle Brugge KSV
Praatje met … de Beloftencoach

Praatje met ... de Beloftencoach


 Jimmy De Wulf

 


Ambitie


De link Jimmy De Wulf/Cercle telt 10 jaar.  Jimmy was vijf jaar A-kernspeler (2003-2008, 148 wedstrijden) en is na nog omzwervingen bij KVO, in Cyprus en in Koksijde, ondertussen vijf jaar actief als trainer bij  Groen-Zwart.
Die trainersjaren mogen als een succes beschouwd worden.  Om die reden, en de opnieuw mooie prestaties dit seizoen van de Beloften, maakte ik op vrijdag 8 februari een afspraak met Jimmy in café “Calvarieberg”, kortbij zijn deur en zoals het past, zeker met de derby in het vooruitzicht, binnen de Brugse stadswallen.
 

Lees meer